Wyjście z lasu – ROZWIĄZANIE KONKURSU!

Zakończył się już lipcowy konkurs, w ramach którego mogliście wygrać „Drzewo Adama”, pierwszą powieść Moniki Orlińskiej, absolwentki naszych kursów. Przyszło mnóstwo wspaniałych prac. Kto stanie na podium?

Niby trwają wakacje, a nie odkładacie piór! Przesłaliście mnóstwo prac na lipcowy konkurs, w którym można było wygrać Drzewo Adama, powieściowy debiut Moniki Orlińskiej. Wspaniale, że tyle z was podjęło to pisarskie wyzwanie! Egzemplarze konkursowe ufundowało Wydawnictwo Axis Mundi. Monika Orlińska zdecydowała się wyróżnić cztery osoby:

I miejsce – Joanna
II miejsce – Emi
III miejsce ex aequo – Dorota i Pisarczyk Amator.

Oddaję głos Monice Orlińskiej:

„Wspaniałe prace przygotowaliście! Gratuluję, to mnóstwo ciekawych tekstów, prawdziwa przyjemność czytania. I jaka różnorodność, od traumatycznej psychologii, a nawet problemów psychiatrycznych, przez ekologię, ochronę drzew, obronę niewinnych, wspomnienia i refleksje, przez magię, baśnie i bajki, aż po piekło, niebo i rzeczy ostateczne, a nawet poezję. Okazuje się, że las to niewyczerpane źródło idei: można na tyle sposobów pisać i pisać i pisać, a on ciągle inspiruje. Bardzo się cieszę, że mogłam uczestniczyć w tym konkursie w tak zacnej roli. To była przyjemność i zaszczyt czytać Wasze prace. I tak jak sądziłam, bardzo trudno było mi dokonać wyboru, bo wszystkie teksty miały mi wiele do opowiedzenia. Gratuluję jeszcze raz, a zwycięzcom życzę miłej lektury „Drzewa Adama” – pierwszej części trylogii »Las«”.

Wszystkie prace konkursowe znajdziecie tutaj. A oto te nagrodzone:

Joanna zaproponowała taką historię:

– Ojla, pódź nó sam!
Lubiła, jak ją tak nazywał. Ojla to w jego dialekcie znaczyło sowa, a sowy to były jej ulubione ptaki. Jedyne, które nie miały oczu po bokach tylko obok siebie, a ich pyszczki przypominały ludzkie twarze. Szczególnie upodobała sobie puszczyki mszarne: ponure, przypominające czarno-biały sękacz oblicza. Zawsze oklapłe, jakby na wpół śpiące oczy. Puszczyki mszarne wyglądają dokładnie tak, jakby nic nie było ich w stanie zaskoczyć, jakby widziały już wszystko. Podobała jej się ta puszczykowa niezależność, nocne życie i posępna, niewzruszona aparycja. Poza tym puszczyki nie płakały, żadna sowa nie płakała i ona też chciała kiedyś przestać płakać, żeby już nigdy nikt się z niej nie śmiał.
Dlatego gdy nazywał ją ojlą wierzyła, że to magiczne zaklęcie i jeśli nazwie ją tak sto razy, to ona kiedyś też zamieni się w sowę, wbrew temu, co głosiły kościelne opowieści o zaświatach. Potem, gdy była dorosła, zawsze mówiła na głos to, czemu chciała nadać moc sprawczą i temu, w co chciała uwierzyć.
Przystanęli w drzwiach od piwnicy, patrząc na spowity mgłą i wieczorem las. Szmaragdowe iglice drzew dostojnie oplatało sprawiedliwe pohukiwanie i lament dwóch kotów, które najwyraźniej nie planowały na siebie wpaść. Na dźwięk tej kociej kłótni zaczęli się głośno śmiać, a potem naśladować ją po swojemu. Pola płakała, ale tym razem ze śmiechu, gdy ojciec udawał kota przyłapanego na marcowych jękach. Ledwo łapała oddech, a jednocześnie marzyła, by czas się zatrzymał, by zostali tylko oni i te dwa koty gdzieś pod lasem.  

A taką opowieść nadesłała Emi:

Jedna do ust, druga do kanki. Kuca przy krzaku obwieszonym koralami jagód. Jej chude kolana, pokryte lipcową opalenizną i strupami, sterczą wśród mchu. Próbuje naśladować zwinne ruchy babci i za nic jej to nie wychodzi. Jak babcia to robi? Delikatnie odgarnia wiotką łodyżkę, a potem szybko urywa granatowe kulki, jakby kroiła jarzyny. Więc Marta tak samo: rach, ciach, ciach! Do kanki i do ust. Skórka pęka, uwalnia soczysty miąższ. Nie chowaj się, jagódko!

– Pani Marto! Pani jeszcze tutaj? Proszę iść do domu, odpocząć.
Otwiera oczy. Dlaczego jest tak czysto i biało? Ktoś starł całą zieleń? Ptaki nie śpiewają. Ktoś obwiązał im dzioby? Po co te szklane rurki, kable?
– Dobrze się pani czuje? – Oczy, ciemne jak jagody, wpatrują się w nią z troską. Szpakowate włosy, przedziałek. Przecież to doktor Leśniewicz! Oblewa się rumieńcem, musiała zasnąć.
– Rozumiem, że pani martwi się o babcię, ale pani Domańska dostała leki, śpi.

Babcia się kurczy, przypomina lalkę. Łóżko stało się za duże. Skóra zrobiła się cienka jak jesienny liść, zaraz się ukruszy. Usta – uchylone, gotowe do opowieści. Lubiła opowiadać. Babciu, opowiedz coś! O mrówkach, jak noszą sosnowe igiełki. O dzięciole, który stuka w korę. Mówiłaś, że to leśny lekarz. Niech cię uleczy! Wydziobie zatrute tkanki!
A pamiętasz, jak chodziłyśmy na jagody? Ty zbierałaś najszybciej i najwięcej. Nikt ci nie dorównał. Gdy się odwracałam, dosypywałaś mi do kanki. Nie potrafię zbierać jagód jak ty. Nie potrafię. Bez ciebie. Nic.
– Panie doktorze, czy pan to widział? Poruszyła palcami! Pewnie śni, że zrywa jagody.
– Pani Marto, proszę odpocząć!
– Panie doktorze, proszę zapisać dla babci… las na receptę.

Oto tekst Doroty:

Następnego dnia nie kłócą się, trwają w ciszy.
W wymarzonym domu pod lasem tkwią zamknięci w światach niewypowiedzianych pretensji. Ich spojrzenia odpychają się od siebie niczym jednoimiennie naładowane magnesy. Nie dotykają się, nie śmieją, nie rozmawiają. Są jak te drzewa za oknem, pnie z głębokimi bruzdami, mijające się gałęzie i korzenie splecione pod ziemią.
On myśli o pracy, a ona o nim, o tym, czy mogli zachować się inaczej, tak jak zwykli robić to kiedyś. Wtedy, w małej kawalerce na Bardzkiej, w pierwszych latach małżeństwa, gdy po krótkich, ostrych spięciach, rozbijaniu w furii talerzy, rozdeptywaniu na podłodze kwiatów, wrzasku, że ona jest podła, a on jest świnią, zdzierali z siebie ubranie, żeby pieprzyć się godzinami. Potem zwykle długo leżeli, wtuleni w siebie zapominali o przyczynach sporu i o otaczającym ich świecie.
Ale oni już wymazali z pamięci tamten czas, dojrzeli do miana małżeństwa z historią. Z przeszłością przepełnioną zdradami, kłamstwami, knuciem, udawanym bólem głowy, pracą do późna i ucieczką od wspólnych chwil.
Więc będą trwali w milczeniu do poniedziałku, może wtorku, aż umówią się z terapeutą, który przyjmuje na Ruskiej. W starej kamienicy pod numerem pięć usiądą obok siebie na sofie, ona odsunie się od niego na bezpieczną odległość i zacznie swoją opowieść. On wtrąci się trzy albo cztery razy: coś doda, coś sprostuje. Wyrzucą swoje żale, a terapeuta znudzony, rozparty w fotelu będzie patrzył na nich przez grube, rogowe okulary. Dla formalności zada im kilka pytań, wykona jakiś test, skasuje cztery stówy i powie, że skończył się ich czas.
Wrócą do domu rozgrzeszeni, ona wyjmie z szafki kieliszki od Rosenthala, on otworzy butelkę chardonnay, wypiją po lampce wina i jakby nic się nie stało wrócą do rozmowy sprzed kilku dni.

A taki tekst zaproponował Pisarczyk Amator

Opowieść Jožina zmroziła krew w żyłach obu starców. Chciwy praski developer postanowił zbudować osiedle domków letnich na wynajem w lesie nieopodal Skalnego Miasta w Adršpachu. Wiecie – gwarantowane siedem procent zwrotu rocznie, najlepsza inwestycja, blisko natury i takie tam bajery dla ‘prażaków’ żeby zainwestowali. A że samo Skalne Miasto to rezerwat przyrody, to postanowiono, że osiedle powstanie na bagnie. Znaczy się na miejscu po bagnie, bo samo bagno trzeba będzie osuszyć. Pospolite ruszenie wszystkich czeskich i słowackich wodników, wspomagane ochotnikami z Polski i pobliskich Niemiec na niewiele się zdało. Chytry przedsiębiorca budowalny zatrudnił na czarno samych pracowników z Korei Północnej, którzy po grożeniu im gniewem Kim Dzong Una traktowali wszelkie inne strachy z przymrużeniem oka. A jak Jańcio z Pardubic chciał ich postraszyć, że ich zje, to sam nieborak skończył jako surowiec do przyrządzenia bulgogi.
—
– He, he, he! Żółtki spieprzały, aż im klapki z nóg pospadały! – śmiał się do rozpuku egzorcysta na wspomnienie Koreańczyków biegnących przed siebie w popłochu i krzyczących „Godzilla!”, po czym rzucił zaklęcie — Terefere świszczypały, kto był duży będzie mały!
Mała zielona jaszczurka obrzuciła Jakuba obrażonym wzrokiem, strzepnęła z siebie paproch i prychnęła gniewnie.
– Nie gniewaj się koleżanko – zawołał do niej Jakub – na dłuższą metę bycie Godzillą nie byłoby takie fajne. To co, po maluchu na zgodę?
Wyciągnął z prawego gumofilca flaszeczkę bimberku zawiniętą dla ochłody w liść sałaty. Liść rzucił jaszczurce, a sam się zajął resztą Podlaskiego Pakietu Śniadaniowego. Udobruchana ex-Godzilla schwyciła listek i zaczęła się ocierać Jakubowi o nogę.

Serdecznie gratuluję wszystkim laureatom i dziękuję wszystkim uczestnikom. Nie odkładajcie piór – w sierpniu zaproszę was do kolejnego konkursu z wielką nagrodą!

Źródło cytatów: https://blog.pasjapisania.pl/2026/07/05/monika-orlinska-drzewo-adama-konkurs/