Dziś premiera „René i Syn Słońca” – pierwszej książki Beaty Grzegorczyk, absolwentki kursów Pasji Pisania. To mroczna powieść fantasy o banicji, niewoli i pożądaniu. Czym jest tajemnicza Kraina Rozkoszy?
To zawsze dla nas wspaniałe święto, kiedy absolwenci Pasji Pisania publikują swoje książki. Dziś premiera powieści René i Syn Słońca Beaty Grzegorczyk, która na naszych kursach stawiała pierwsze pisarskie kroki. Teraz osiągnęła wielki sukces. Jej debiut ukazał się nakładem Wydawnictwa Nyks.

Beata Grzegorczyk jest z wykształcenia pedagożką, z zawodu – księgową. Miłośniczka fantasy, mangi i muzyki, absolwentka licznych kursów pisarskich, w tym w Pasji Pisania. Od najmłodszych lat rysuje i maluje. Pierwszą powieść zaczęła pisać, mając 13 lat. Jest zagorzałą entuzjastką gryzoni i szczęśliwą posiadaczką stadka myszek.
Beata zaczęła swoją przygodę z Pasją Pisania w październiku 2018 roku. Wzięła udział w prowadzonej przeze mnie Pracy nad Tekstem. Miała w sobie bardzo dużo zapału i wiary we własne pisanie – a to zawsze procentuje! Spotkaliśmy się także na Inspiracjach. Następnie wzięła udział w Pasji Pisania I oraz Pasji Pisania II (oba kursy prowadził Jakub Winiarski). Jakiś czas później zaczęła pisać powieść René i Syn Słońca, która dziś trafiła do księgarń.
René był następcą tronu Krainy Słońca. Jednak po śmierci króla i królowej został wygnany, a władzę przejął jego brat. Skromny żywot uciekiniera miał swoje dobre strony – René w końcu był wolny od dworskich protokołów. Do dnia, w którym został porwany.
Były książę został wciągnięty w odmęty Krainy Rozkoszy – instytucji, która produkuje posłusznych oblubieńców dla możnych wszystkich krain. Zostają oni poddani drobiazgowej tresurze, by jedynym ich pragnieniem było dawanie rozkoszy swojemu przyszłemu panu i spełnianie każdej jego zachcianki bez protestu. Czy wolna wola dziedzica tronu zostanie złamana?
Oto fragment powieści:

„Budzę się w dusznym, ciemnym pomieszczeniu. Skroń pulsuje mi w szybkim rytmie, krew szumi w uszach. Istnieje tylko ten jeden monotonny dźwięk. Do mojego umysłu napływa panika. Zaciskam palce u rąk i próbuję się uspokoić. Oddycham powoli i głęboko. W końcu całym wysiłkiem woli powstrzymuję drżenie. Wytężam słuch.
Teraz wiem, że się myliłem. Poza szumem coś rytmicznie dudni, a gdzieś w tle szemrze rzeka. Albo pada deszcz. Wyczuwam zapach mokrego drewna pomieszany z wonią zgniłego mięsa. Podłoże pode mną drży. Muszę znajdować się w wozie, gdzieś mnie transportują. Poruszam językiem, chcąc go wysunąć i polizać spierzchnięte wargi, i napotykam opór. Mam coś w ustach, jakąś brudną, śmierdzącą szmatę. Żółć podchodzi mi do gardła. Z trudem opanowuję mdłości.
Nadal jestem związany, ale teraz leżę na boku, więc łatwiej mi oddychać. Ręce i nogi mam zdrętwiałe. I jestem nagi, niech to szlag. Ruszam prawą ręką, układam ją trochę inaczej, aby nieco uśmierzyć ból w zesztywniałym ciele. Rozpaczliwie staram się zrozumieć, co mnie spotkało, ale pamiętam tylko cios w twarz i słowa: „Należysz teraz do katów”.
Kim są kaci? Mieszkańcy Pompte nigdy o nich nie wspomnieli, a odkąd odszedłem z dworu królewskiego, stanowili moje jedyne źródło informacji. To wszystko wydaje się bezsensowne. Książę Vo Solle nie żyje. Po co ktoś miałby porywać wyrzutka, którym jestem? Może kaci to najemnicy i dostali zlecenie od właścicieli domu, który sobie przywłaszczyłem, albo jednego z kramarzy, których okradłem, a teraz zamierzają oddać mnie w ręce strażników – królewskiej służby porządkowej. Nawet jeśli to prawda, to nie zmniejsza mojego zdenerwowania. Doskonale pamiętam warunki, na których opuściłem dwór: ukryć się i nigdy nie ujawniać, nie narażać na szwank królewskiego imienia, trzymać się z daleka od stolicy. Sam się w to wpakowałem. Jak mogłem być tak głupi?
Wóz podskakuje na wyboju, co wywołuje falę nowego bólu w moim ciele. Potem ustają ruch, hurgot i drgania. Rozlegają się za to głosy i głośne kroki. Próbuję przełknąć ślinę, ale nie mogę. Coś skrzypi, drewno uderza o drewno, następuje huk i wrota wozu się rozwierają”.
Wkrótce będziecie mogli wygrać tę książkę w blogowym konkursie!
Beato Regino – bo tak cię zawsze nazywałem na kursach – w imieniu całego zespołu Pasji Pisania serdecznie ci gratuluję. Jestem z ciebie bardzo dumny! Osiągnęłaś ten sukces wytrwałością i własną ciężką pracą. Życzę ci kolejnych książek i mnóstwa zachwyconych czytelników!
Źródło cytatu: Beata Grzegorczyk, René i Syn Słońca, Wydawnictwo Nyks, Poznań 2026.
