Wygnany dziedzic tronu – debiut Beaty Grzegorczyk już w księgarniach!

Dziś premiera „René i Syn Słońca” – pierwszej książki Beaty Grzegorczyk, absolwentki kursów Pasji Pisania. To mroczna powieść fantasy o banicji, niewoli i pożądaniu. Czym jest tajemnicza Kraina Rozkoszy?

To zawsze dla nas wspaniałe święto, kiedy absolwenci Pasji Pisania publikują swoje książki. Dziś premiera powieści René i Syn Słońca Beaty Grzegorczyk, która na naszych kursach stawiała pierwsze pisarskie kroki. Teraz osiągnęła wielki sukces. Jej debiut ukazał się nakładem Wydawnictwa Nyks.

Beata Grzegorczyk (fot. Joanna Wiśniewska)

Beata Grzegorczyk jest z wykształcenia pedagożką, z zawodu – księgową. Miłośniczka fantasy, mangi i muzyki, absolwentka licznych kursów pisarskich, w tym w Pasji Pisania. Od najmłodszych lat rysuje i maluje. Pierwszą powieść zaczęła pisać, mając 13 lat. Jest zagorzałą entuzjastką gryzoni i szczęśliwą posiadaczką stadka myszek.

Beata zaczęła swoją przygodę z Pasją Pisania w październiku 2018 roku. Wzięła udział w prowadzonej przeze mnie Pracy nad Tekstem. Miała w sobie bardzo dużo zapału i wiary we własne pisanie – a to zawsze procentuje! Spotkaliśmy się także na Inspiracjach. Następnie wzięła udział w Pasji Pisania I oraz Pasji Pisania II (oba kursy prowadził Jakub Winiarski). Jakiś czas później zaczęła pisać powieść René i Syn Słońca, która dziś trafiła do księgarń.

René był następcą tronu Krainy Słońca. Jednak po śmierci króla i królowej został wygnany, a władzę przejął jego brat. Skromny żywot uciekiniera miał swoje dobre strony – René w końcu był wolny od dworskich protokołów. Do dnia, w którym został porwany.
Były książę został wciągnięty w odmęty Krainy Rozkoszy – instytucji, która produkuje posłusznych oblubieńców dla możnych wszystkich krain. Zostają oni poddani drobiazgowej tresurze, by jedynym ich pragnieniem było dawanie rozkoszy swojemu przyszłemu panu i spełnianie każdej jego zachcianki bez protestu. Czy wolna wola dziedzica tronu zostanie złamana?

Oto fragment powieści:

„Budzę się w dusznym, ciemnym pomieszczeniu. Skroń pulsuje mi w szybkim rytmie, krew szumi w uszach. Istnieje tylko ten jeden monotonny dźwięk. Do mojego umysłu napływa panika. Zaciskam palce u rąk i próbuję się uspokoić. Oddycham powoli i głęboko. W końcu całym wysiłkiem woli powstrzymuję drżenie. Wytężam słuch.

Teraz wiem, że się myliłem. Poza szumem coś rytmicznie dudni, a gdzieś w tle szemrze rzeka. Albo pada deszcz. Wyczuwam zapach mokrego drewna pomieszany z wonią zgniłego mięsa. Podłoże pode mną drży. Muszę znajdować się w wozie, gdzieś mnie transportują. Poruszam językiem, chcąc go wysunąć i polizać spierzchnięte wargi, i napotykam opór. Mam coś w ustach, jakąś brudną, śmierdzącą szmatę. Żółć podchodzi mi do gardła. Z trudem opanowuję mdłości.

Nadal jestem związany, ale teraz leżę na boku, więc łatwiej mi oddychać. Ręce i nogi mam zdrętwiałe. I jestem nagi, niech to szlag. Ruszam prawą ręką, układam ją trochę inaczej, aby nieco uśmierzyć ból w zesztywniałym ciele. Rozpaczliwie staram się zrozumieć, co mnie spotkało, ale pamiętam tylko cios w twarz i słowa: „Należysz teraz do katów”.

Kim są kaci? Mieszkańcy Pompte nigdy o nich nie wspomnieli, a odkąd odszedłem z dworu królewskiego, stanowili moje jedyne źródło informacji. To wszystko wydaje się bezsensowne. Książę Vo Solle nie żyje. Po co ktoś miałby porywać wyrzutka, którym jestem? Może kaci to najemnicy i dostali zlecenie od właścicieli domu, który sobie przywłaszczyłem, albo jednego z kramarzy, których okradłem, a teraz zamierzają oddać mnie w ręce strażników – królewskiej służby porządkowej. Nawet jeśli to prawda, to nie zmniejsza mojego zdenerwowania. Doskonale pamiętam warunki, na których opuściłem dwór: ukryć się i nigdy nie ujawniać, nie narażać na szwank królewskiego imienia, trzymać się z daleka od stolicy. Sam się w to wpakowałem. Jak mogłem być tak głupi?

Wóz podskakuje na wyboju, co wywołuje falę nowego bólu w moim ciele. Potem ustają ruch, hurgot i drgania. Rozlegają się za to głosy i głośne kroki. Próbuję przełknąć ślinę, ale nie mogę. Coś skrzypi, drewno uderza o drewno, następuje huk i wrota wozu się rozwierają”.

Wkrótce będziecie mogli wygrać tę książkę w blogowym konkursie!

Beato Regino – bo tak cię zawsze nazywałem na kursach – w imieniu całego zespołu Pasji Pisania serdecznie ci gratuluję. Jestem z ciebie bardzo dumny! Osiągnęłaś ten sukces wytrwałością i własną ciężką pracą. Życzę ci kolejnych książek i mnóstwa zachwyconych czytelników!

Źródło cytatu: Beata Grzegorczyk, René i Syn Słońca, Wydawnictwo Nyks, Poznań 2026.

Dodaj komentarz