Góry zawtórowały echem powtarzając
-„Carê sibehek dema şiyarbum çaw bella çaw çaw.”

Zaiste, codziennie, gdy się budziły był to piękny ranek zwiastujący kolejny – kto wie, może ostatni – dzień ich pełnego wolności życia. Kochała to uczucie. Wszak życie smakuje znacznie lepiej, gdy nie ma pewności czy nadejdzie jutro.

– Zilan – odezwała się do niej Najstarsza – Mało się jeszcze znamy. Opowiedz nam proszę coś o dziewczynie jaką byłaś przed wojną.

– Zanim wstąpiłam do milicji, moje życie było nijakie. Pochodzę z Al.-Hasaka z tradycyjnej rodziny. Nigdy nie chciałam takiego szablonowego życia: dorastanie, ślub, rodzenie dzieci, a potem śluby moich dzieci. To nie ma dla mnie sensu. Widzę go natomiast w walce, ona daje mi dumę. Zabiłam ze setkę tych brodatych śmierdzieli i zamierzam zabić ich jeszcze dużo więcej. Może nie doczekam sprawiedliwego świata – bez religii, fanatyków, męskiej dominacji i nierówności – ale jeśli umrę to z bronią w ręku i dumnie wyprostowana.

– I za to wypijmy! – zakrzyknęła Najstarsza – Bawmy się! Jutro znów pokażemy śmierdzielom fantastyczną siłę kobiet i wyślemy ich wszystkich do diabła! Smash Daesh!

– Smash Daesh! Wolność albo śmierć! – ochoczo odpowiedział oddział.

Podziel się koniecznie wrażeniami z lektury:)

Warto przeczytać:)

🙂 🙂 🙂 🙂

I również gratuluję Wam wspaniałych tekstów!
Całkowicie zgadzam się z Pisarczykiem – zwycięzcą jest każdy, kto napisał i wysłał pracę.
I tak, w LESIE wszystko może się zdarzyć, ale czasem właśnie takie bogactwo działa blokująco, bo ciężko zdecydować się na rodzaj historii. 😉

Kasiu, a Twoje opowiadanie jest tak życiowe, że aż prosi się o publikację! Właśnie teraz, latem. Niech uwrażliwia i zapobiega kolejnym tragediom.